Wie kent het niet? Je zit in de bus en naast je, voor je of achter je zit iemand keihard door zijn telefoon te blèren. Meestal zijn het ontzettend onnozele gesprekken over hoelang ze in de rij hebben gestaan bij de plaatselijke super of hoelang ze bezig zijn met tandenpoetsen of wat ze vorige avond hebben gegeten. Ontzettend irritant om aan te horen en daarnaast vind ik het ook nog eens hartstikke asociaal om met een grote scheur door de telefoon te praten en van de mensen in de bus te verwachten dat ze zich wel even stilhouden zodat je rustig kan verder bellen, want het is toch al zo’n boeiend gesprek. Maar naast deze onnozele gesprekken zijn er ook mensen die hun dagbesteding zo de hele bus in ‘gooien’ met het praatvolume op standje 100. Dit is dus wat mij vanmiddag overkwam en dan zou je denken dat mensen, in een overvolle bus, het liefst niet vertellen wat ze die dag hebben gedaan, wat ze voor hun allerbeste vriendin hebben gekocht, hoelang ze in de trein zaten en wat ze hebben gedronken.
Maar deze mevrouw, ik schat haar rond de 25 want ze zei dat ze nog studeerde, oké, eigenlijk nog een meisje dus, maakte het wel heel bont. Nee, eigenlijk helemaal geen meisje. Ze liep op nette schoentjes die ze zelf vast heel spannend vindt, ze had een zwarte jurk aan met grote witte ronde cirkels erop, ook al zo spannend, kort haar, een bril en een rode acne huid. Ze was zo’n semi-vlot typetje die zichzelf erg belangrijk vindt en bovenal erg mooi. Maar nee, dat was ze niet. Nu weten jullie in ieder geval met wat voor een ‘mevrouw’ we hier te maken hebben. JA, ik heb haar geobserveerd. Nu haar gesprek dus, het ging als volgt:
Het onderstaand verhaal is gebaseerd op een verhaal van een mevrouw die zo aardig was om het met de hele bus te delen. Ik heb het van voor tot achter mogen ontvangen.
Mevrouw, ik noem haar voor het gemak even Truus had een dagje vrij van de hoge school. Dat vond ze wel leuk want ze had een plezant dagje op de planning staan. Het begon natuurlijk allemaal zo. Eerst ging haar ‘stoere’ ringtone af; een afgezaagd Top-40 nummer. Ze neemt op met “Hallo, wat leuk dat je belt, hi hi hi”. * gniffel gniffel * Waarschijnlijk werd er nu aan de andere kant van de lijn gevraagd hoe haar dag was want er begon me toch een verhaal, er kwam bijna geen eind aan. “Jaaa, mijn dag was zo leuk. Ik heb me helemaal kapot gelachen, het was echt meesterlijk”. Ze praatte trouwens als een 15-jarig vriendloos meisje. Maar anyways, go on. “Ik werd vanochtend wakker en dacht: YES, ik hoef niet naar school. Ik had dus een leuk dagje op de planning staan. Ik had afgesproken met mijn vriendinnen en een paar vrienden om naar Rotterdam te gaan, ohhhh het was zó leuk heh, zó leuk. Echt meesterlijk”. Daar werd ik trouwens helemaal gek van; dat meesterlijk. Meesterlijk irritant was dat. “Ik stapte dus in de trein en ik had er zoveel zin in. We hebben wat af gelachen in de trein, echt meesterlijk. Na ongeveer drie kwartier waren we in Rotterdam. Oh, wat was het lekker weer heh, hi hi hi”.
Nu werd er waarschijnlijk gevraagd wat ze allemaal in Rotterdam had gedaan. “Nou, ik ging dus als eerst naar het museum. Goh, wat was dat een eind lopen zeg. We kwamen daar dus binnen en na vijf minuten dacht ik al: het is hier zó saai, wat doe ik hier?” Ja, Jezus, domme kut, wie gaat er dan ook op een vrije dag, als het lekker weer is, een museum bezoeken… “Maar het museum was dus echt saai. We hebben er we nog een tijdje rondgelopen maar na een uurtje zijn we er weer uitgegaan. Toen zijn we dieper de stad ingelopen en kwamen we bij een grote fontein. Daar hebben we zo lekker gelegen, hi hi hi. Oh lekker m’n vestje uit gedaan, echt meesterlijk”. We hebben daar wel echt een uur gelegen of zo, lekker gekletst en gedaan. Echt meesterlijk. Uiteindelijk kregen we allemaal een beetje honger en zijn we op zoek gegaan naar een leuk terrasje. Na wat gezoek hadden we een leuke zitplek gevonden pal in de zon. Ohhh, ik heb echt de hele middag in de zon gezeten, ik ben helemaal verkleurd maar ook wel een BEETJE rood”. Een beetje, ze was helemaal niet verkleurd, ze was alleen maar verbrand. Een rode kreeft, dat was het. Beetje pochen over hoe bruin ze wel niet was. Nadat ze een lekker drankje hadden gedaan besloten ze om maar wat lekkers te gaan eten bij hetzelfde terras. “We gingen dus na ons drankje wat eten. We namen met z’n alle het ‘Gooische Vrouwen arrangement’”. Ja, ook de mannen namen dus het Gooische Vrouwen arrangement…. Best ernstig. “Hi hi hi, het was zo lekker. Allemaal kleine hapjes en iedereen kreeg een eigen fles Prosecco. Echt meesterlijk. De jongens waren ook weer zo kinderachtig, ik heb me echt helemaal kapot gelachen. Ze gedroegen zich net als 3-jarige kinderen. Echt zó meesterlijk”. Grrrrr, hou nou eens op met dat meesterlijk. I am getting mad, en dat van een busrit van maar twintig minuutjes.
“Na de lekkere hapjes en de overheerlijke Prosecco, zijn we weer teruggelopen naar de trein. Jeetje, dat was me toch een end, hi hi. We namen afscheid van de ‘boys’ en we namen de trein naar het Centraal Station Utrecht. We hebben nog zoveel lolletjes gehad samen. We hadden nog geen zin om naar huis te gaan, we hadden immers een vrije dag”.
Nu werd er vast gevraagd: heb je nog iets gekocht voor die en die haar verjaardag? “Jazeker, natuurlijk heb ik dat gedaan. Ik heb iets gekocht waar ze vast veel plezier aan kan beleven en waarmee ze de nacht kan doorbrengen”. Hier dacht ik dus echt ‘wtf’, oren nog wijder open en me openstellen voor alles wat deze mevrouw, zonder privéleven, me nog meer heeft te vertellen. Ik had toch niets te doen in de bus. “Ik ben ook nog met de meiden naar de ‘sapjesbar’ gegaan, mjammm, dat was lekker. Smullen”. Oké, als je dit linkt met het vorige komt er best iets vies uit. Ik lach hier dan ook in een deuk, volgens mij merkte ze het wel.
“Nadat we het sapje ophadden, zijn we allemaal naar huis gegaan. Nu zit ik dus in de bus naar huis. Ik ben er bijna, nog vijf minuten. Ik spreek je morgen wel weer. Doeeeeeeei liefje, doeeeeei schat *op volume 9762763536 praatte ze nu*, jaaaaa doeeeeeeei!
Begrijpen jullie nu dat mensen die bellen in de bus irritant zijn, maar dat het soms ook wel komisch kan zijn als je toch niets beters te doen hebt?
Dit verhaal is gebaseerd op feiten opgenomen door Tomas zijn linker- en rechteroor. Getypt door zijn linker- en rechterhand. Honderd procent gebaseerd op de waarheid, geen leugens. Neem het van mij aan.
By Tomas van der Heijden
Geen opmerkingen:
Een reactie posten